WELKOM OP MIJN WEBLOG!

Leuk dat je deze weblog bezoekt. Hier vind je verslagen van al onze pieterpadwandelingen. In november 2008 heb ik de laatste etappe gelopen, en is het pieterpad afgerond. Ik reken nog wel op alle hulp van de sponsors, voor de school in Kenia!

In februari 2009 hebben Sydney, mijn vader en ik een reis gemaakt naar Kenia. We hebben daar de school bezocht die onze hulp wel kan gebruiken. Met behulp van stichting MESICS willen we de inventaris van een nieuw te bouwen school in Antubetwe financieren. Het verslag van deze reis en veel fotos van de school zijn (binnenkort) terug te vinden op een nieuw weblog. www.schoolinkenia.web-log.nl

Vind je het leuk om al wat beelden te zien, dan kun je enkele korte filmpjes terug vinden op www.youtube.com zoek onder ‘sydney in kenia’.

Bij deze maak ik van de gelegenheid gebruik om alle familie, vrienden en belangstellenden te bedanken tijdens hun support bij het pieterpad! Ons hele gezin kan terug kijken op een geweldige tijd. Jack vraagt al wat mijn volgende project is….

Lysbeth

ps. tuurlijk begin ik aan een nieuwe uitdaging: de Nijmeegse vierdaagse!

BELUISTER ONS INTERVIEW OP RADIO DRENTHE!

Door op onderstaande link te klikken kun je ons interview beluisteren bij radio drente!

http://www.rtvdrenthe.nl/Customercontrols/Omroep/UG_Player.aspx?movieid=11773&path=rtmp://212.178.73.241/vod/radio/&ProgType=Radio&convlow=True

Half februari, in de voorjaarsvakantie, gaan Sydney, pake en ik naar Kenia. Hou dus de weblog in de gaten voor het laatste nieuws….

HELLENDOORN – HOLTERBERG 13KM

En daar istie dan uiteindelijk, mijn laatste wandelverslag! En wat was het een topdag! Een aantal dagen voor de "grand finale" kwamen er al een paar voorzichtige aanmeldingen binnen, maar toen we in Hellendoorn met meer dan 20 mensen zaten te koffiedrinken was dat geweldig!

Verzamelplaats was hotel "de uitkijk”  bij het beginpunt van de etappe. Dik elf uur waren we ter plekke en genoten gelijk van deze prachtige plek. Vroeger stond hier een theehuis, maar inmiddels is dit een (kindvriendelijk) 4sterren hotel. We werden heel fijn ontvangen met koffie en zelfgemaakt appelgebak terwijl onze club langzaam compleet werd. 12 uur was het zover, jassen aan, koffie op, en aan de wandel… We namen afscheid van de achterblijvers en zouden hun terugzien op de holterberg. Met totaal 12 wandelaars begonnen we aan de etappe! 

Vanaf het hotel liepen we gelijk het bos in. Geen dorpjes of iets dergelijks deze etappe, maar een groot natuurgebied. De herfstbladeren zorgden voor een mooi tapijt op de grond. Het was even wennen om met zo velen te lopen, maar al snel kwamen er leuke gesprekken op gang. De route werd onderweg goed aangegeven en zo verliep het eerste stuk vrij vlot.

Onderweg zagen we weer een pieterpad wegwijzer dus even op de foto. Meestal is Sydney daar wel voor in. De laatste wegwijzer? Na bijna 5 kilometer kwamen we bij een prachtig uitzicht punt. Het weer viel ook niet tegen, dus we konden vrij ver zien. Even rusten en om ons heen kijken.

Na dit eerste uitzichtpunt volgde een prachtig stuk. Heidevelden met oude jeneverbessen en kronkelpaadjes daar door heen. We waren allemaal onder de indruk! Eelkje wist vanuit haar studie het een en ander te vertellen over de stuwwallen waar we over liepen. Deze ‘bergen’ zijn ontstaan in de ijstijd. Wat me hier ook opviel waren de grote velden met vossebes. Heel decoratief rond deze tijd van het jaar met de rode bessen.

Iedereen was enthousiast over de route. Mooie natuur en duidelijke route aanduidingen, maar na zo’n 8 km wilden er graag wat mensen uitrusten. Geen enkel bankje te bekennen langs deze kilometers pieterpad! Toen er ook nog een kort buitje viel konden we niets anders doen dan doorgaan. Knap hoor van Lorenzo en Sydney, onze jongste wandelaars, uren wandelen zonder even te rusten! Gwen was ook niet aan het mopperen, want de vorige keer dat ze met me liep ‘moest’ ze 26 kilometer lopen.

Uiteindelijk kwamen we bij een tweede uitzichtpunt. Weer een schitterend uitzicht en mooie vergezichten. Een aantal dames plofte daar gelijk neer om even de voeten te rusten. We konden natuurlijk ook niet te lang rusten want de aanhang zat inmiddels te wachten op de holterberg. Het laatste stuk was 2 kilometer over een lang recht pad. De oude hellendoornse weg. Sydney begon inmiddels al wel wat te mopperen en was erg moe. Ook xe9xe9n van de meiden (ik zal geen namen noemen Eelkje) was blij dat we er uiteindelijk waren. Zij heeft tot woensdag spierpijn gehad hoorde ik…

Het mooiste moment voor mij was natuurlijk de aankomst! Toen wij met ons twaalven aan kwamen lopen en onze familie en vrienden ons op stonden te wachten! Ik werd zelfs een beetje emotioneel… We namen even tijd voor wat foto’s waaronder deze met papa, Annelies en Jan Bolhuis. Jan was net als de eerste etappe mee, deze keer voor de gezelligheid. Annelies is zo’n beetje mijn vaste wandelpartner geworden tijdens het pieterpad  en met haar samen heb ik dan ook de meeste kilometers in de benen. Met stip op twee staat mijn vader. Als het even kon trok hij ook zijn wandelschoenen aan!

De derde helft, zoals Annelies en ik het noemen, verliep ook erg gezellig. Terwijl wij aan het lopen waren hebben de mannen (Jack, Janhenk, Harry, Willem) met veel moeite een tafel geregeld bij woodys. De kinderen speelden buiten en wij zaten heerlijk bij het haardvuur te wachten op het eten. Opeens werden de gesprekken gestoord doordat Jan Bolhuis op zijn glas tikte. Toch nog een officieel einde van de dag door zijn woorden. Ik heb dit erg gewardeerd maar ook vooral de aanwezigheid van alle vrienden en familie!!!

Ik sluit mijn etappe verslagen af door iedereen te bedanken die niet alleen deze dag, maar ook andere keren interesse heeft getoond in mijn pieterpad avontuur. Ik sluit het avontuur niet echt af, want ben inmiddels al bezig met de voorbereiding voor mijn reis naar kenia. Ook ben ik vastbesloten om de Nijmeegse vierdaagse te lopen, dus plannen genoeg….

VIERLINGSBEEK – SWOLGEN 21km

Dit was voor ons de xe9xe9n na laatste etappe! We hebben er weer een gezellige dag van gemaakt, want het was gelijk de laatste dag in limburg. Jack en de kids hadden hun plannen al lang van tevoren gemaakt. Tijdens de etappe Venlo-Roermond liepen we langs www.funforest.nl en dat leek ze het einde!

We vertrokken om 9 uur uit Een-West. Annelies was van de partij en ook mijn vader hebben we ontvoerd. Pas rond half 12 reden we Vierlingsbeek binnen en stapten uit bij de kerk. De lunch stond al na 4 km gepland in het dorp Smakt, dus we gingen snel van start. Na die lange autorit moesten ook de kinderen even hun energie kwijt en dus gingen we van start met ons zessen.  De kids liepen  van links naar rechts voor onze voeten, en het was een verademing toen we na een kort stuk bebouwde kom op een rustige weg uitkwamen. Hier en daar een kwekerij vinden wij ook interessant en die zijn veel te vinden in deze omgeving. Na een kort stukje (modderig) bos liepen we het dorp Holthees binnen.  Hier was niet veel te beleven, zelfs het enigste cafe was dicht. Snel door naar Smakt. Hier beloofd een goed lunchadres te zitten.

Tussen Holthees en Smakt zagen we Jack met de auto langs de route. Wij dachten om ons aan te moedigen, maar hij had een rustig plekje gezocht om even zijn ogen dicht te doen! Altijd leuk fans onderweg!

In het kleine dorp Smakt (tsja wie bedenkt die naam?) bevind zich een oud klooster met een oude kapel. Jaarlijks komen hier zo’n 25.000 tot 30.000 mensen op pelgrimstocht! In het oude kapelletje , gebouwd in 1699, staat een beeldje van zo’n 50 cm hoog: Sint jozef. Maar goed dat wij niet hier speciaal voor kwamen, want de kapel werd gerenoveerd en het beeldje was nergens te zien! Wat we wel konden vinden is restaurant Het Pelgrimshuis! Hier zagen we ook Jack weer en stond onze lunch gepland. Binnen was het gezellig druk en we konden alleen nog plaatsnemen aan het omgebouwde biljart. We zaten hier heerlijk, maar zo langzaam aan begon de tijd te dringen. Het was half 2, wintertijd, en nog 17 km voor de boeg!

www.pelgrimshuis.nl

We namen afscheid van Jack en de kinderen. Annelies, papa en ik vervolgden onze trip naar Swolgen. We liepen eerst een stuk langs de spoorlijn. Al snel veranderde de route en bevonden we ons in het bos op landgoed Geysteren. Dit schitterende gebied is nog steeds in particuliere handen. Prachtige lange paden en dan op een 6 sprong midden in het bos ineens een oude kapel. De kapel dateerd uit 15nogwat en de waterput ernaast is nog eens een eeuw ouder! Spannend hoor zo midden in de bos, en dan nog eens al die herfst kleuren! We liepen soms tot onze enkels in de bladeren…

Net voor het dorp Wanssum verlieten we het landgoed en was het gedaan met bos voor vandaag. We stonden even stil bij een oud melkschuurtje aan de rand van de bebouwde kom. De koeien moeten hier tot hun knieen in de modder staan. In Wanssum viel ook niet veel te beleven. Het enige cafe wat we zagen stond te koop. Op naar het volgende dorp..

De paar kilometer naar het dorp Meerlo liepen we vlot. Op een bepaald stuk moesten we goed opletten. De route liep dwars over een weiland met onduidelijke paden. Een leuk stukje! Op de foto (klik er even op) zie je waarom we altijd graag vader meenemen, hij houd altijd de hekken voor ons open!!

Net voor het dorp Meerlo loopt het pieterpad via een klein omweggetje over het erf van een klein ‘kasteelke’. Dit vinden wij altijd leuk over iemands erf lopen. Een geit en een ezel stonden rustig in de tuin te grazen, en vonden het ook gezellig dat we even langs liepen. We kregen zelfs een vriendelijke zwaai van de bewoonster! Wat is limburg toch leuk!

In het dorp hebben we even uitgerust bij John’s restaria. Het was tijd voor een drankje, even zitten en natuurlijk toiletbezoek. De extra satxe9kroket was pure luxe en gewoonweg niet te weerstaan. We moeten toch ook op krachten blijven?

Al snel werd het schemer en met nog 4 km voor de boeg, zouden we het niet voor donker halen. Het laatste stuk was wel mooi. Hier en daar een kwekerij, prachtige grote nieuwe boerderijen maar ook hele oude verlaten huizen. Net voor Swolgen kwamen Jack en de kinderen ons met de auto tegemoet rijden. Ze waren terug uit Venlo en ook vol met spannende verhalen. In het donker toch de laatste kilometer uitgelopen. Ik wilde perse doorlopen tot het punt waar ik in Swolgen ooit was begonnen aan de volgende etappe. …

De derde helft van vandaag is een verhaal apart! Omdat de kinderen vaak in slaap vallen in de auto wilden we niet halverwege stoppen, en dus belandden we in Swolgen bij eethuis Bram. Deze ‘tent’ werd die avond gerund door de moeder van de eigenaar en sprak enkel duits. We hadden gelijk het gevoel dat we bij haar op visite waren, en Annelies bood zelfs aan om even een handje te helpen in de keuken! Dit mocht natuurlijk niet en zo speelden we 4 op een rij en mikado tot het eten kwam. Ongelofelijk hoe ‘oma’ alles uit de keuken toverde. We waren onder de indruk, en hebben heerlijk gegeten! Pas om kwart over negen savond waren we weer thuis….

Het is al weer een paar week terug, maar het weer was goed dus ‘moest’ er gelopen worden! Jack een relax dagje met de kids en Annelies, papa en ik op naar Hardenberg.  Vlak bij de brug over de vecht parkeerden we onze auto, en zo begon onze trip naar Ommen.

We waren verrast door de uitgestrektheid van Hardenberg. Eerst een stuk bebouwde kom, dan weilanden, dan huizen, dan weiland.  Na een kilometer of drie bleven het weilanden  aanhouden en lopen we over een mooi fietspad door een natuurreservaat. De koeien kijken blij verrast als we langslopen. Na een kilometer of 6 lopen we het dorp Rheeze binnen.

We hadden niet gerekend op enige horeca onderweg, dus het was een verassing toen we een bordje zagen met verse koffie. De eerste boerderij in Rheeze is tevens mini-camping en heeft een aantal paardenboxen omgetoverd tot een gezellige kantine. Omdat het mooi weer was gingen we even in de tuin zitten, en al snel kregen we koffie met koek. Heerlijk!

Het dorp Rheeze is klein maar zeker de moeite waard! Prachtige oude boerderijen gelegen rond een brink. Erg mooi onderhouden!  Blijkbaar dateert deze buurtschap uit de vroege middeleeuwen. Al snel verlaten we Rheeze weer en lopen langs een andere camping. Een 5 sterren sprookjes camping! Nog meer horeca onderweg dus!

Na een groot bord met boswachterij Hardenberg lopen we kilometers over de ‘landsweg’. Even een fototje natuurlijk…. Heel mooi vinden wij ook de hele oude jeneverbessen die hier en daar staan. Als we uiteindelijk aan onze boterham toe zijn, komen we geen bankje tegen. Uiteindelijk gaan we pas pauzeren na 12 kilometer tussen de weilanden.

Na deze pauze kruizen we al snel weer de Vecht. Bij deze brug en stuw is ook een vistrap aangelegd. Dit is erg interessant om te zien en dus nemen we een kijkje. Mijn vader legt uit hoe zo’n vistrap werkt. Een kwartier is zomaar weer voorbij. Door naar Ommen.

Er volgt een lang stuk door het bos. Soms zijn de paden lang en recht, af en toe ook slingerend en moeten we goed op de route letten. We passeren de spoorlijn en gaan net voor de Sahara (zandverstuiving) rechts richting Ommen. We helpen weer een stelletje wat lichtelijk is verdwaald. Altijd handig een paar van die pieterpadders in het bos met uitgebreide landkaart!!

De laatste paar kilometer lopen we over een fietspad, en via een soort villawijk komen we uit bij station Ommen. We hoeven niet lang te wachten op de trein terug richting Hardenberg. In een minuut of 10 zijn we dus weer terug. Het blijft een gek gevoel. Doe je er eerst een dag over om ergens naar toe te lopen, ben je in de trein binnen 10 minuten terug….

Eenmaal uit de trein moesten we nog even tien minuten lopen naar het beginpunt van de etappe, waar we ook de auto hadden geparkeerd. ‘Moesten’ we dus onze stijve kuiten nog weer laten werken…

Van Venlo naar Roermond is de langste etappe van het pieterpad: 31 kilometer! Ik heb er over nagedacht om het in 2stukken te doen, maar omdat we steeds meer praten over de Nijmeegse vierdaagse wilde ik ook graag eens een lang stuk lopen. Toen ineens de drukte voorbij was op de camping, grepen we onze kans en ‘pakten’ het weekend om naar Limburg te gaan. Het werd een last minute aanbieding naar landal de lommerbergen!

Om de strakke planning van zondag wat soepeler te laten verlopen, kwamen we op het idee om zaterdag eind van de middag alvast 3 kilometer te lopen. We liepen van Venlo station tot speelpark ‘klein zwitserland’ zodat  Eelkje en remon zondagmiddag hier rustig kunnen spelen en zwemmen als Jack en ik lopen.  Dit bleek achteraf een goed idee. Dus zo stapten Jack, Sydney en ik zaterdag middag uit de auto op het station en begonnen te lopen. Remon sprong achter het stuur en reed in tussentijd naar Tegelen. De kleine jongens sliepen in de auto want die hadden een hele ‘drukke’ dag: kinderboerdrij, golfslagbad, ballenbak, speelkasteel enz.

Het stukje stad is niet erg spectaculair. Je loopt bijna alleen maar langs de spoorlijn. Ineens veranderd dan de stad in een villawijk. Hier even op de foto met het bord. Via een slagboom waar sydney onder door wilde limbo dansen liepen we zo het bos in. De kleine 2 km door het bos zijn best mooi. Bij de steen en pannenfabriek zien we de auto weer, en rijden snel terug naar ons vakantie huis. De mannen willen nog bowlen en savonds naar de disco! Zo’n weekend naar Landal of Centerparcs is altijd hard ‘werken’!!!!

Zondagochtend brengt Remon, Jack en mij om  9 uur  naar het station van Roermond. Eelkje en de kinderen slapen lekker uit na een laat avondje disco. Op het station ontmoetten we ook Annelies. Vraag me niet hoe zij dat allemaal weer heeft geregeld, maar hier staat ze, en is klaar om mee te lopen tot het middelpunt: de witte steen. Dus daar gaan we. Een lange wandeling voor de boeg 28 km. Het is een lang stuk, maar een makkelijke rechte weg om de stad uit te komen. Gelijk na de bebouwde kom moeten we al opletten. Hier een kleine verandering in de route ivm de nieuwe snelweg. Alles word goed aangegeven, dus geen probleem. In Maalbroek gaat het anders. Deze verandering in de route word minder goed aangegeven, dus we lopen ook een klein stukje fout. Een vrouw die haar hond uitlaat wijst ons in de goede richting.

De eerste 10,5 kilometer hebben we de pas er goed in. Het weer is prima. Warm zelfs. We lopen langs wat boerderijen, het plaatsje Boukoul, maar vooral door bos. Jack loopt vol goede moed vaak een paar passen vooruit. Dit word later die middag wel anders… Bij het plaatsje Swalmen beleven we een van de hoogtepunten van de dag. Op de route zit een cafxe9 dus stoppen we even. De serveerster  prijst hun specialiteit aan: de binerstich (heb ik het goed geschreven Annelies?) Hier trappen we natuurlijk in, we zijn  niet elke dag in Limburg! Het is volop genieten geblazen!!! Jack ging voor de curryworst met brood en was ook weer helemaal bij. Met moeite verlaten we dit gezellige en drukke terras. Er zijn veel mensen onderweg met dit prachtige weer. Op naar de volgende 7.5 km tot aan de witte steen…

www.cafedebos.nl

Het tweede stuk is alleen maar bos. Een mooi stuk met veel erg lange paden. We lopen een stuk door Duitsland. De laatste km tot aan de witte steen lopen we letterlijk op de grens. Links van het pad is nederland, Rechts van het pad is Duitsland. Ineens duiken er twee restaurants op. Hier hebben we afgesproken voor de lunch. Annelies heeft hier afgesproken met haar reisgezelschap en verlaat ons hier. Zij heeft zaterdag de laatste helft al gelopen. Wij zien hier Eelkje Remon en onze kinderen. De kids gaan gelijk door naar het leuke speeltuintje en wij proberen even bij te tanken. We zijn onder de indruk van het enorme terras en al die mensen die hier zitten! Er is ook een grenswinkeltje vol met koffie(pads) en hebbedingetjes. Leuk hoor om hier even te eten en rond te kijken!

Bij de Witte steen nemen we na de lunch ook weer afscheid van de kinderen. Zij gaan vooruit naar Tegelen om te spelen. Jack en ik lopen samen verder. Het is nog een dikke tien kilometer dus we moeten de pas er flink inhouden. Het is bos, bos en nog eens bos! We zien tussen de bomen steeds grenspalen staan dus lopen ook nog steeds op de grens. Een 2 km lang pad word ineens onderbroken door een stukje heide. Even verderop lopen we op de rand van Nederland. Links is een enorme afgrond. ‘Maar goed dat we geen ruzie krijgen’ zeggen we met een grapje!

Na en kilometer of 6 duikt langs de route ineens een verassing op. Een cafxe9! Heel ouderwets, met een paardenparkeerplaats voor de deur. De balk waar men de paarden aan vast zet was helemaal afgesleten. We ‘moesten’ wel iets drinken met die brandende zon, dus gingen even op het terras zitten. Na het plassen maak ik binnen even een praatje met xe9xe9n van de (hoog bejaarde) stamgasten. In het interieur is nooit iets veranderd in de loop der jaren. Dezelfde stoelen en tafels en er is ook bv nooit een radio geweest. Wat een geweldig cafe! Dit soort plekken bestaan er niet veel meer!! Ik kan natuurlijk ook geen link plaatsen want cafxe9 Maalbekerhohe heeft geen website… 

Na deze laatste rustpauze is het duidelijk te zien, Jack heeft het moeilijk! Nog een kilometer of 4 te gaan.. Eerst nog een stuk bos en dan de bebouwde kom van Tegelen. Snel bij een snackbar een ijsje en dan na de steen en pannenfabriek vinden we speelpark Klein Zwitserland. Hier ploft Jack neer bij het zwembad en kan niet meer opstaan. De kinderen hebben zich hier heerlijk vermaakt met Eelkje en Remon. Ze willen alles nog even aan mama laten zien, dus ‘moet’ ik ook nog even de speeltuin rondlopen! Om 6 uur rijden we terug naar de Lommerbergen en pakken onze spullen in. Via het pondje rijden we s’avonds laat terug naar huis.

www.klein-zwitserland.nl 

31 kilometer is een hele wandeling, maar toch vond ik ze goed te doen. De geweldige horeca onderweg maakte het ons wel erg makkelijk. Wij kijken terug op een geweldig weekend. Ook de kinderen vragen regelmatig waneer we weer gaan pieterpadden. Zij denken niet aan het wandelen, maar aan de gezellige dingen eromheen!! Eelkje en Remon ook erg bedankt voor jullie hulp met de kinderen en vooral voor de gezelligheid….   

Het was een redelijk vroege start voor ons op zondag, maar ja het is ook makkelijk om van al die kilometers iets te combineren met een verjaardag in het midden van het land. Dus de hele familie al om half 9 in de auto. Om 9 uur pikten we Annelies op, op het station in Wolvega, zodat we om half 11 in Groesbeek uit de auto stapten. Inmiddels was de mist opgetrokken en brak het zonnetje door. Ideaal wandelweer!!

Zowel Sydney als Jack jr zagen het zitten om de eerste 8 km mee te lopen. Na een klein stukje bebouwde kom liepen we al snel het bos in. De kinderen beschouwen het pieterpad als een grote speurtocht, en dus hoefden we zelf niet op de aanwijzingen te letten.  Jack liep voorop en wees de weg!

Een andere reden voor de kinderen om mee te lopen is natuurlijk de innerlijke verzorging van Annelies. Om de paar honderd meter zitten ze tot hun ellebogen in haar snoepzak!!

Onderweg lopen we ook een stuk langs de bosrand en langs grote akkers. Sydney was wel onder de indruk van de enorme suikerbieten. Vooral het eerste stuk bos vlak bij Groesbeek was erg druk met wandelaars. We zagen ook veel pieterpadders onderweg. Het meest zagen we mountainbikers wat na een tijdje niet meer leuk was. Je loopt steeds achterom te kijken, want ik vond het ook gevaarlijk. Met een enorme snelheid razen ze vlak langs je heen. De kinderen waren hier niet altijd op voorbereid…

Na een kilometer of 4 werd het bos erg mooi. Holle paden, uitzichten, heuvelachtig. Sydney en Jack liepen van links naar rechts om alles te zien. Veel variatie in boomsoorten, kortom xe9xe9n van de mooiste stukken bos die we hebben gezien. Ik had zelf veel meer mooie vergezichten verwacht, maar die waren er niet veel. Na 8 kilometer waren we aangekomen bij ons lunchadres. Eethuis de Diepen. Hier hebben we heerlijk gezeten en gegeten. Jack was hier ook  naar toe gekomen. De kinderen vermaakten zich prima met de speeltoestellen, en tegen de tijd dat we ons gingen opmaken voor de laatste 6 kilometer, had Sydney geen tijd meer. Ze wilde graag nog even spelen en ook Jack jr bleef bij papa.

En zo kwam het dat Annelies en ik de laatste 6 km samen liepen. Dit stuk was ook wat minder spectaculair. De eerste twee kilometer liepen we over een fietspad langs de bosrand. Dit was tevens de grens met Duitsland. Als we het bos de rug toe keren is het xe9xe9n lange weg naar Gennep. Boerderijen, weilanden en akkers. Een leuke wandeling, maar een groot verschil met die ochtend. Eenmaal in Gennep aangekomen lopen we het eindpunt voorbij. We gaan tot het kruispunt waar ik vorige keer bij Harry uit de vrachtwagen ben gesprongen. Als je iets doet, moet je het goed doen toch?

Wat vinden jullie van al die fotos van mij met plaatsnaamborden? Ik plaats ze voor de sponsors als bewijs dat ik ook echt op die plaatsen ben geweest….

Uiteindelijk is het dan toch gelukt om eens met Harry me te gaan op inkoop naar limburg. Nu het seizoen op de kwekerij weer is begonnen, komt hij weer regelmatig in noord limburg om planten te kopen. En zo gebeurde het dat ik om 5 uur smorgens in de vrachtwagen stapte, en al om 8 uur smorgens in Gennep aan de loop was!!

Ik sprong in Gennep op het eerste de beste kruispunt uit de vrachtwagen, en bleek gelijk op de route te zitten. Het was de tweede keer van het hele pad dat ik alleen liep. Omdat Harry op me ‘wachtte’ in Vierlingsbeek nam ik een flink tempo aan. In mijn achterhoofd gelijk een test voor de nijmeegse vierdaagse van volgend jaar. Ik wilde wel eens weten hoeveel kilometer ik per uur loop…

Tijdens het eerste stuk door de bebouwde kom zag ik erg veel scholieren. Het was natuurlijk de tijd dat iedereen naar school fietst. Net onder Gennep loop je kort door een stuk bos, maar ook daar was ik niet alleen. Twee joggende dames liepen dan weer voor me, of dan weer achter me als ze even uitrustten.

Langs een landweggetje zag ik ineens het landschap wat ik goed kende van de voorkant van het pieterpadboek. Even een foto en doorlopen maar…  Het lopen gaat heel relaxed, dan weer een boerderij, dan weer een stuk bos en de route is onderweg goed aangegeven. Het allermooiste stuk van deze etappe was toch wel natuurreservaat Het Quin. Een schitterend natuurgebied met heide, water, dieren en heuvels waardoor je mooie uitzichten krijgt. Het was even schrikken toen ik tegen een grote groep geiten opliep, maar die waren ook verbaast om mij te zien.

Hierna liep ik al snel het dorp Afferden binnen. De geur van de warme bakkers (ja,ja, maar liefs twee in dit kleine dorp!) kwam me al tegemoed, en ik kon het niet laten en kocht even een ham-kaas croussant. Gelijk na het dorp moest weer de oversteek worden gemaakt over de Maas. Voor 60 cent nam de pont me mee en bracht me naar de overkant in brabant. Hier begon een interresant stuk van de route. De laatste 5 kilometer tot aan Vierlingsbeek was er geen huis of boerderij te zien. Bij erg hoog water staat dit stuk onder water, dus hier alleen maar weilanden. Hier en daar zie je nog oude stukken haag, van gevlochten takken,  van voor het prikkeldraad werd uitgevonden. Op zich was dit een lang stuk en xe9xe9n lang pad, dus zou je in plaats van interresant ook een beetje saai kunnen zeggen. Maar ja, ik had op dat moment niemand om mee te kletsen. Dat was ook een beetje saai…

Het was een beetje behelpen om in mijn eentje een foto te maken van mij en het plaatsnaam bord. maar ja ik moet toch bewijzen aan al mijn sponsors dat ik er echt ben geweest. 

In Vierlingsbeek viel niet veel te beleven, en na een telefoontje bleek dat Harry wat vertraging had. Ik heb toen de stap maar opgenomen en ben doorgelopen naar Maashees. Hier hebben we een kwekerij bezocht en begin van de middag zijn we aan de terugrit begonnen naar Drenthe. 

Na een zeer uitgebreid ontbijt (in zo’n hotel MOET je natuurlijk eieren met spek eten smorgens!) en een rondje wandelen in Thorn, stonden we tegen tien uur weer op het station in Echt. We zagen de buurtbus wegrijden richting Pey, dus moesten opnieuw de anderhalf kilometer extra lopen.

De eerste paar kilometer was leuk door het bos en langs de bosrand. Na alle gewassen die we ondereg al eens gezien hadden, zagen we vandaag iets nieuws: aspergeplanten. Zo hoog dat ze boven ons uitkwamen! Iets verderop courgette planten in bloei, ook leuk voor de verandering…

Een paar kilometer voor Montfoort ondervonden deze dames een geheel nieuwe ervaring. We zagen weer iets wat we nog nooit hadden gezien: een potloodventer!!!! Zo’n 20 meter na dat we een bankje waren gepasseerd, met links bos en rechts een maisveld, hoorden we achter ons fluiten. Sociaal als we zijn kijken we om… we worden getrakteerd op een hoelahoep beweging met de broek op zijn knieen. Ongelovig kijken we elkaar aan. Als we weer omkijken is hij verdwenen. Ondanks dat we het gister nog over potloodventers hadden zijn we totaal verrast! We hebben in ieder geval gesprekstof voor de rest van de dag!!!

We stoppen in Montfoort voor een koel drankje. Een echt dorpscafe waar de kalender van de chinees werkelijk opgehangen word! Ook een toilet met een trektouw om door te spoelen had ik al een tijd niet gezien. Ook de prijzen zijn ouderwets, 3 euro voor twee drankje en 2 keer toilet.

Na Montfoort gaat de trip dwars door een natuurgebied richting St Odilienberg. Een rustig en leuk dorp met een enorme romaanse kerk. Hier stoppen we weer voor een drankje, en de leuke jongeman van cafe Smeets bied aan om even een broodje kroket te maken. Hier gaan we natuurlijk meteen op in, en genieten van het heerlijke terras in de schaduw. Dan ook nog maar een koffie want we ‘moeten’ nog zeker 8 km.

www.cafesmeets.nl

We lopen weer volop door de akkers en ook altijd leuk: de route gaat pal over het erf van een grote boerderij. Zo’n echte limburgse hoeve met een binnenplaats. Mooi hoor. Hier hoort ook een mooie mesthoop bij, dus we kunnen niet blijven staan ivm de vliegen.

De laatste kilometers voor Roermond lopen langs akkers en boomgaarden. Van verre zien we al de televisietoren. Deze komt heel langzaam dichterbij. Weer een nieuwe ervaring: een akker met spruiten. We krijgen er spontaan zin in!

Even een kleine aanpassing in de route ten opzichte van het boek, omdat je net onder Roermond over de spoorlijn moet en over de nieuwe snelweg. Langs een enorm oorlogsmonument lopen we de stad binnen. We wippen nog even een shell station binnen voor een ijsje, deze hebben we wel verdiend! Heerlijk om de stad binnen te lopen op een doordeweekse dag. Veel bedrijvigheid en de winkels zijn natuurlijk open! We lopen even een rondje door het centrum. Dit laat onze voeten nog net toe. We pakken de trein terug naar Echt en strompelen 20 meter naar de auto.

Tijdens de lange reis terug naar huis bespreken we de afgelopen dagen. We zijn moe maar voldaan. Veel gezien onderweg en veel geluk met het weer gehad. Persoonlijk vond ik het super om 2 hobby’s te combineren: shoppen en pieterpad!

PEY – SITTARD 17.5 KM

10 augustus was het dan zover. Eindelijk ging onze twee daagse trip door, om van Sittard naar Roermond te lopen. We hadden dit al een paar maanden eerder gepland, maar omdat Annelies haar pols brak hebben we dit toen uitgesteld.

We vertrokken extra vroeg deze zondag zodat we half tien al limburg binnen reden. Omdat het regende besloten we onze plannen om te gooien, en eerst te shoppen en smiddags te lopen. Dus zo parkeerden we pas om twee uur smiddags in Echt onze auto, na eerst outlet center maasmechelen onveilig te hebben gemaakt. We namen de trein naar Sittard en namen een late lunch op de markt. Het was al half vier toen we uiteindelijk aan de etappe begonnen! Het was inmiddels wel droog….

Volgens het pieterpadboek zou deze etappe 14 km zijn. Pas tijdens het lopen kwamen we erachten dat dit een drukfout is. Het is 17.5 km, dus dat was een kleine tegenvaller.

Eenmaal buiten Sittard liepen we al snel Duitsland binnen. Ook loopt de route door een Duits dorpje. Dit is wel heel leuk voor de verandering. Huizen en tuinen kijken is weer eens wat anders. Dit stuk van de route lopen we veel over paden langs weilanden. Na de regen van de afgelopen dagen, was het hier en daar best vies en ‘glisserig’.

In het ijzeren bosch, net boven het plaatsje Isenbruch, raakten we wat in  verwarring. Blijkbaar is de route hier veranderd, dus de aanduidingen onderweg klopten niet meer met ons boek. Toch was het makkelijk te vinden door het rood-wit te volgen.

Terug in Nederland in het dorp Heide moesten we ook van de route af. Er was een dorpsfeest en er werd blijkbaar geschoten (kleiduiven?) op een gedeelte van de route. Een paar vriendelijke, waarschijnlijk licht aangeschoten, mannen wees ons op dit gevaar. Via een saai stuk openbare weg liepen we toen het dorp Slek binnen. Tijd voor een kleine verfrissing. Buiten het kleine dorpscafe bleek er in dit kleine dorp ook een zeer drukke cafetaria (zondagavond) te zitten. Met een heerlijk koel blikje in de hand gingen we toen op weg naar de laatste kilometers tot pey.

Op een rustig stukje staan we even stil bij het feit dat we onderweg weinig aparts tegenkomen . Geen wilde zwijnen, herten "of een potloodventer" opperde Annelies. Niet wetende wat ons de volgende dag zou gebeuren….

Eenmaal in Pey aangekomen moeten we anderhalf kilometer omlopen om weer bij de auto te komen. In plaats van een dikke 14 km is het vandaag dus 19 kilometer geworden! Dit viel qua tijd een beetje tegen, en zo kwamen we pas om 8 uur bij ons hotel aan.

We vonden deze etappe wel mooi, maar zeker niet spectaculair. Zeker niet als je het vergelijkt met het stuk onder Sittard. Wel indrukwekkend was het plaatsje Thorn waar we de nacht doorbrachten. Met de auto nog geen tien minuten van station Echt en zeker de moeite waard! We hebben ook heerlijk gegeten in restaurant de Koningklijke Harmonie. We werden heel fijn ontvangen ondanks ons (te late) tijdstip. Tot morgen…